Lucca
Lucca wordt gerekend tot de Werelderfgoedlijst van de Unesco en is een schat van kunstjuweeltjes, ommuurd door een diadeem: de stadsmuur uit de 16e eeuw.
Samen met Ferrara, Grosseto en Bergamo is Lucca een van de vier Italiaanse hoofdsteden waar de gehele, bijna 5 km lange, stadsmuur intact is gebleven, een van de best bewaarde stadsmuren van Europa zelfs, waar nu een park omheen en op ligt, waar het fijn wandelen is.

De geschiedenis van Lucca begint rond 180 v.C., gesticht door een Keltisch-Ligurisch geslacht, die het de naam Luk gaven. Van het Romeinse Lucca zijn alleen de ruïnes van het Amphitheater overgebleven, op de tredes waarvan door de eeuwen heen wonigen zijn gebouwd: een urbanistisch spektakel van een zeldzame schoonheid.

Tijdens de Middeleeuwen werd Dante hier lange tijd in ballingschap gehouden, werden er monumentale kerken gebouwd, zoals de kerk van San Frediano (met een magnifiek gouden mozaïek op de hoge facade), van San Michele in Porta (beroemd vanwege de waardevolle marmerdecoratie) en de Duomo di San Martino.
De romaanse stijl, streng en massief, is verfraaid met een rijke versiering die mede geïnspireerd is op de school van het nabije Pisa.
In de vijfde eeuw bouwde Jacopo della Quercia er zijn absolute meesterwerk, de tombe voor Ilaria del Carretto, de vrouw van Paolo Guinigi, die stierf op 29-jarige leeftijd. Haar jeugd en de zachte lijnen komen prachtig tot uitdrukking in haar marmeren gezicht; de dood wordt bijna weergegeven als een rust, ook het marmer in de plooiing van haar jurk, lijkt zacht te zijn en zich te vormen naar de ontvangst van talrijke gasten. Aan haar voeten ligt een hond, die huwelijkse trouw symboliseert. La giovinezza e la dolcezza dei lineamenti le è impressa nel volto marmoreo; la morte è rappresentata come riposo, anche la pietra, nella plissettatura dell’abito, sembra ammorbidirsi e forgiarsi per il ricevimento di numerosi ospiti. Ai suoi piedi è accovacciato un cane, simbolo di fedeltà coniugale.

Lucca kende tijdens de Renaissance haar hoogtepunt, dankzij de florerende productie van zijde en de bankiersactiviteiten van de inwoners. In ieder historisch tijdperk tot en met de 19e eeuw hebben de inwoners van Lucca de stad verfraaid met sjieke woningen, kerken (de stad wordt ook wel “de stad van de 100 kerken” genoemd) en weelderige villa’s ook in de omgeving van Lucca, zoals Villa Mansi in Segromigno en Villa Reale in Marlia.
Ook op muzikaal gebied heeft Lucca een glorieuze geschiedenis: Francesco Geminiani, Luigi Boccherini, Alfredo Catalani en Giacomo Puccini komen allemaal uit Lucca.
Het hele jaar door wordt in de kathedraal van San Martino de herinnering aan de composities van deze grote componist levendig te houden door musici en acteurs.
In haar lange opeenvolging van historische tijdperken is de stedelijke inrichting van Lucca steeds veranderd, waarbij altijd een combinatie is gemaakt van efficiëntie, functionaliteit en schoonheid.
Wandelend door het centrum, ziet u dit bijvoorbeeld terug in de Via Fillungo, een lange, zeer smalle, pittoresque straat waaraan zeer oude huizen, winkeltjes, boutiques, restaurantjes en torentjes staan.

Ook aan de torens heeft Lucca zijn op het gebied van stijl unieke imprimatur gegeven: ze zijn stabiel, massief, bijna militair, maar mooi aangekleed, zoals een uniform bekleed kan zijn met medailles. Gaat u eens binnen bij de toren van de familie Guinigi, gerelateerd aan Ilaria del Carretto. Bovenop heeft het een hangtuin die al in de Middeleeuwen is ontworpen, met lommerrijke eeuwenoude lariksen. Deze groene wolk boven ons hoofd is de moeite waard om er 230 treden voor naar boven te lopen.

In het centrum, tussen eenvoudige en aristocratische palazzi van een majestueuze omvang, van rode bakstenen en witte steen uit Alberese, die in het stadsleven blijven leven (het Palazzo Ducale huisvest de Provinciezetel, maar biedt ook ruimte aan talrijke tentoonstellingen van moderne kunst, en, uniek in Italië, een tentoonstelling over cartoons), openen zich de wijde, door platanen overschaduwde pleinen met schitterende monumenten. aan de Piazza Napoleone prijkt de Provinciezetel uit de 16e eeuw, die tussen bogen en prachtige binnenplaatsen de schilderijengallerie Pinacoteca Nazionale huisvest.